بعضی وقتها به خودم می گم فکرشو بکن اگه رستم و سهراب ژاپنی بودن چی میشد؟! تجسم کن! انقدر فیلم های جور وا جور واسش می ساختن که شاهنامه کم میاورد و جلد چهلمشم در میومد! جدی میگم باور کنید! صنعت سینمای ژاپن بعد از اون شکست تلخ و تحقیرآمیزشون در جنگ دوم جهانی میاد چیکار میکنه یه سمبل من در آوردی افسانه ای رو به نام گودزیلا رو درست میکنه ،پرورشش میده و به دنیا معرفی میکنه! گودزیلای یک ، گودزیلای دو،……..گودزیلای ده، بعد چند سال میشه گودزیلا بر میگردد! بعدش واسش هوو هم درست میکنن! که یا اون ترتیب گودزیلا رو بده یا گودزیلا اونو دک کنه! بعد از چند سالی گودزیلای خرابکار میشه سمبل و ناجی سرزمین آفتاب تابان در مقابل یه سری هیولاهای دیگه! حالا حالا هم این قصه ادامه داره و تازه اینو به هالیوود هم قالب کردن! خوب اینا هم از زرنگی این مردمه و هم از کمبود رستم وسهراب و اینا! یه شینگن داشتن که یادمونه سالهای نه چندان دور سریالشو ما اینور دنیا تا تهشو با ولع دیدیم! تازه این یارو شینگن یه حکمران محلی ژاپنی بوده که روی بقیه رو کم کرده بوده! و جلوی شاهان هخامنشی و ساسانی که نصف دنیای متمدن اون موقع ازشون حساب میبردن ویا همین نادر شاه و کریم خان؛ پپسی هم نیست!!
آدم دلش میسوزه ، اینقدر ما به پیشینه خودمون بی اعتنایی کردیم که اومدن فیلم سیصد رو ساختن به ریشمونم کلی خندیدن ، کور وکچل و سیاه و بدترکیب نشونمون دادن ، ما فقط نشستیم و حرص خوردیم و دم نزدیم، چرا؟ چون بلد نیستیم خودمونو عرضه کنیم . اصلا منافع اقتصادی ناشی از هویت قوی ملی برامون بی معنیه! خودمون هم خودمونو و همدیگه رو باور نداریم درونمون هم مثل بیرونمون خرابه. حالم بد میشه وقتی که میبینم که این عکس اتاق عملی که یارو دکتره جفت پا رفته رو مریض رو با عناوین مختلف با پسوند ایرانی و صرف مضحکه لینک میدن ، بابا شاید عراقه شاید اردنه چه میدونم هر جا . بابا تا کی میخوایم خودمونو دست کم بگیریم و همش فکر کنیم که مرغ همسایه غازه و اون ور آبیها خوش به حالشونه و یه چیز دیگه هستن و مشکل از دیفالتهای خودمونه؟! کجاست اون میرزاده عشقی تا چند تا لیچار آبدار بارمون کنه؟ اون وقت میایم فحش میدیم که چرا مولوی مونو ترکیه قاپ زده یا فارابی رو اون یکی! بابا بذار مولوی خودشو نجات بده! ببین ترکیه با مولوی چه کاسبی راه انداخته! کلی توریست فقط واسه دیدن رقص سما و ردای مریدان مولوی از همه جای دنیا جمع میکنن، کنگره میزارن فستیوال و کارناوال راه میندازن براش! ما چیکار کردیم؟ خلایق هرچه لایق! مشکل اینجاست که من رستم وسهراب رو با هیبت ژاپنی دوست ندارم ولی اگه فردا بشنوم که مثلا آلمان ادعا بکنه که زال و سام آلمانی بودن و مصادره شون کنه اصلا ناراحت نمیشم! بابا بذار سام و اهل و عیالش برن یه کم تفریح کنن و معروف بشن! تا کی فقط تو کتابا باشن و رو پرده قهوه خونه ها! شاید تو یکی از بازیهای پلی استیشن چهار سبز شدن یا خدا رو چه دیدی شاید بیژن و منیژه جای کین و باربی رو گرفتن! و یا یه نقش کوچیک هم به این سیمرغ مادر مرده تو پارک ژوراسیک شیش دادن ! ولی حالا خدا وکیلی شانس آوردیم شاهنامه رو ژاپنی ها تا حالا قاپ نزدن و الا الان دنیا ذله بود از دست دهمین ورژن فیلم اکوان دیو برمیگردد! یا رستم در جزیره یاماموتو!
برچسبها: شاهنامه ، مولوی ، گودزیلا
